متر مىرسد . برگ‌هاى متقابل با دمبرگ بيضى درشت و دندانه‌هاى منظم دارد . گل‌هاى آن بزرگ و در انتهاى ساقهء گل‌دهنده به رنگ صورتى يا سفيد مايل به بنفش ظاهر مىشوند . اين گياه در كنارهء ديوارها و اراضى سنگلاخ اروپا ، آسيا و شمال افريقا مىرويد و در امريكاى شمالى بومى شده است . در ايران در اطراف تهران ، ونك ، قلهك ، و دامنه‌هاى تا ارتفاع 2000 متر البرز ، رنه ، دماوند ، گچسر و كرج و در گيلان ، مازندران ، كلاردشت و گرگان ، خوانسار ، آذربايجان بين كاليبارواهر ، در اصفهان در تنگ درزان و كرمان در كوه هزار به‌طور خودرو ديده شده است . اين گياه داراى گونه‌هاى متعددى نيز مىباشد . تركيب شيميايى : تانن - رزين - اسانس روغنى حدود 1 / 0 - 5 / 0 درصد شامل حدود 40 درصد ماده‌اى به نام اسكلارئول - يك مادهء تلخ . خواص درمانى : 1 - بيست تا چهل گرم برگ و سرشاخه‌هاى گلدار خشك آن را در يك ليتر آب جوش دم كنيد و آب صاف‌كردهء آن را پس از هر غذا يك فنجان بنوشيد . نيرودهنده و ضد تشنج و ضدعفونىكننده و قاعده‌آور است . 2 - اگر چند قطره از شيرهء برگ تازهء آن يا كمى گرد برگ خشك آن به بينى كشيده شود براى ضد عفونى كردن و تسكين صرع و سردرد يك طرفه مفيد مىباشد . مقل نام‌هاى ديگر : مقل ازرق - مقل عربى - خاك مقل - مقل اليهود - بوى جهودان - بكوئى - خشل - قفر - كور . Bdellium .